24 februari 2019

Ik was gisteren aan het wandelen. Terwijl ik over het kronkelige weggetje door de bossen liep, gingen mijn gedachten naar een opmerking die iemand tegen mij had gemaakt de afgelopen week. Een opmerking over de geleverde kwaliteit van mijn werk. Ik liet mijn aandacht naar mijn gedachten gaan. Ging luisteren naar een niet te negeren stem. Ze vertelde me haarfijn, in geuren en kleuren waar het nog meer aan schortte. Een venijnige stem, en binnen een paar seconden had ze mijn volledige aandacht. In een paar seconden liet ik mij volledig afsnijden van de prachtige omgeving waarin ik liep. Het duurde meer dan een kilometer voordat ik het in de gaten had en mijn aandacht weer op de echte wereld richtte. 

Ik hoorde ineens dat een specht mij zijn trotse geklop liet horen. Ik zag de glanzende rijp die zich zonder schaamte op alle takken had genesteld. Ik voelde de harde stevige grond onder mijn voeten, overtuigd van zijn kracht om mij te dragen. Toen ik mijn hoofd had gezeten, had ik ook de prachtige lucht niet gezien, het warme zonlicht genegeerd. Ik was meer dan een kilometer al dit moois misgelopen.  

Ik was beslag genomen door mijn gedachten of moet ik zeggen gepieker. Door een opmerking die ik helemaal wilde ontleden. Misschien had ik…, was het toch beter geweest als ik…, of bedoelde ze…, de vorige keer dat… het ging al binnen een paar seconden helemaal niet meer over die ene opmerking. Ik verloor mezelf compleet in mijn gepieker, haalde alles wat ik ooit niet goed had gedaan erbij. Maar er veranderde niets, ik miste alleen al het moois om mij heen. Mijn ferme pas werd vertraagd, mijn rechte houding zakte ineen, ik werd mijn negatieve gedachten. Ik voelde me kleiner worden. Dat is wat piekeren met mij deed. 

Ik weet als geen ander wat negatieve gedachten op lange termijn met je doen, als counselor en als mens. Ik wilde groeien, niet kleiner worden. Ik wilde vrijheid, op mezelf durven vertrouwen, kracht. Dat heb ik allemaal niet bereikt met piekeren. Ik wilde er echt mee stoppen. Ik ben zo blij dat ik een aantal jaren geleden deze keuze heb gemaakt. Ik miste gisteren nog iets meer dan een kilometer van mijn prachtige leven. Maar dat was een paar jaar geleden met gemak de Nijmeegse vierdaagse geworden. Ik doe het nu heel anders, vierdaagse 19 juli, real-time. Ik zie het voor me, daar loop ik, met een grote smile, via Gladiola I did it !!!!  

Stoppen met piekeren, het kan!