Ik had het gisteren met jullie over perfectionisme en hoe dit lange tijd mijn groei en ontwikkeling in de weg heeft gestaan. Ik zag het altijd als een goede eigenschap, iets wat mij deed presteren. En dat was natuurlijk ook zo. Ik wil altijd graag vooruit, altijd beter worden in wat ik doe. Ik was diep in mijn hart best trots op mijn perfectionisme. Ik had de nare overtuiging dat mensen die iets niet perfect deden beter konden stoppen…. Met deze overtuiging belemmerde ik, of behoedde ik mijzelf om te falen. En jee, wat een spanning bracht dat in mijn leven. 

Een groot deel van ons leven wordt verkwist, verknoeid, vergald doordat we zo neurotisch vasthouden aan perfectie. Misschien verwachtten onze ouders dat we voldeden aan normen waarvan ze wisten dat ze er zelf nooit aan konden voldoen. Ze verlangden in ieder geval meer voor ons. Maar meer waarvan? Is het zo nog niet genoeg? Ik heb me erbij neergelegd dat perfectie niet haalbaar is. 

We moeten ernaar streven te doen wat je kunt, op je best te zijn – niet de beste van allemaal. En ondanks dat is er altijd een fout gespeld woord, een rommelig huis, een vergeten afspraak. Je kunt met vrouwen die zich perfect voordoen beter medelijden hebben. Weet je waarom? Omdat zelden een moment rust hebben, iedereen wacht tot ze een misstap begaan. Perfectie laat zo weinig ruimte voor verbetering, acceptatie of vreugde. Doe vandaag gewoon je best, dat is echt goed genoeg!